Onbevangen …

Als klein kind was je niet bezig met ‘gelukkig worden’. Je was ‘onbevangen’ en leefde in het moment. Naarmate je opgroeide, ging je steeds meer een beeld ontwikkelen over wie je was en je plaatst in de wereld en je raakte steeds meer ‘gevangen’ in je gedachtewereld, in plaats van in ‘het moment’ te leven.

Negatief zelfbeeld

Helaas is bij nagenoeg iedereen het (zelf)beeld al vanaf heel jonge leeftijd negatief. Er wordt ons vooral geleerd wat we ‘niet goed’ doen. Zonder dat we dat zelf beseffen, bouwen we een scala van negatieve overtuigingen op, vooral over onszelf. Hierdoor voelen we ons continue onbehaaglijk, vooral als we stil en alleen zijn. Als je denkt; dit geldt voor mij niet, doe dan eens een ‘test’. Ga eens 10 minuten alleen in een ruimte zitten en observeer je gedachten. Kijk hoe ze heen- en weer springen en hoe je je ‘zorgen’ kunt maken, terwijl er op dat moment niets aan de hand is. En kijk ook eens eerlijk naar wie- of wat je allemaal beoordeelt. Want nagenoeg iedere be- of veroordeling is terug te voeren op zelfafwijzing.

Erkennen…

In plaats van het onbehaaglijke gevoel te (h)erkennen, lopen we ervan weg. We hebben allerlei ‘lagen’ om het pijnlijke gevoel van zelfafwijzing heen gebouwd, om dat maar niet te hoeven voelen. We proberen het onbehaaglijke gevoel allemaal op onze eigen manier te ontlopen. De één door heel hard te gaan werken, de ander door prestaties te leveren, door allerlei ‘leuke dingen’ te doen en nog een ander vlucht in drank of drugs. Of een combinatie van deze vluchtroutes. Dat deze manieren, om dat onbehaaglijke gevoel op te heffen niet werken; daar zijn velen van ons inmiddels wel achter. Niets in de buitenwereld kan dat onbehaaglijke gevoel permanent wegnemen. Vanwege het simpele gegeven dat die onvrede in onszelf zit en dat je het daar ook kunt ‘oplossen’. Rijkdom, macht, aanzien; bezit, alles is slechts een tijdelijke pleister op de wond. Terug naar het ‘onbevangen gevoel’ en weer in balans met je echte zelf; dat is het enige wat echt helpt.

Stop met vluchten en ga ‘de confrontatie’ aan. Het is veel minder moeilijk en eng dan je verstand je zal vertellen en het is echt een ongelofelijke bevrijding!

Peter Verbeek

Comments (15)

  1. Peter
    Mooi geschreven en o zo waar. Afgelopen weekend naar lezing geweest over het Innerlijke Kind (IK) bij Compassionate Coaching ging over hetzelfde verhaal. Hij levert samen met Litha’s Local cursussen op maat voor mensen die dit is overkomen. Vindt het leuk dat jij je ook met deze materie bezighoudt en er lopen veel mensen rond met emotionele bagage uit het verleden die het gedrag vertonen wat jij bovenstaand beschrijft. Ga zo door en gooi dit soort discussie in de ether.
    Groeten René

  2. Dank je René; ook wel mooi om te zien/lezen dat jij er ook mee bezig bent! 🙂 Zelf ervaar ik dat het ‘iedereen’ raakt, maar dat (te) vaak voor ‘instant’ oplossingen wordt gekozen. En daarmee bedoel ik wederom pogingen om dit gevoel zo snel mogelijk te bedekken en proberen op te lossen. Maar je zal er ‘doorheen’ moeten. Maar zoals ik al zei, lijkt dit veel moeilijker dan dat het is…. Hartelijke groeten, Peter

  3. Hoi Peter,
    Heel mooi samen gevat! De enige manier om weer Heel te zijn is langs de pijn!
    En helemaal mee eens dat tijdelijke pleisters niet werken. Mag wel natuurlijk, maar de ervaring op doen om langs de pijn te mogen brengt ons dichter bij wie we daadwerkelijk zijn. Mij valt vooral op dat we dan denken iets te moeten doen, voelen etc, maar in principe is het er gewoon laten zijn al genoeg… Knuffel Naima

  4. Mag zeker; tijdelijke pleisters 🙂 En je hebt gelijk (wat mij betreft in ieder geval): Je hoeft niet iets ‘te doen’. Dat ‘iets willen doen’ is meestal weer een vorm/manier om zo snel mogelijk van die pijn af te willen komen. Inderdaad alleen erkennen dat ‘het er is’, is vaak al voldoende..

  5. Mooi beschreven, Peter!
    Bij traumawerk leren wij er juist NIET doorheen te gaan maar leren mensen er omheen te lopen.
    Zie het voor je als een krater met dampend lava. Je kunt er doorheen en de pijn weer voelen. je wordt dan bevestigt in het gevoel (hertraumatisering) Je kunt mensen ook leren om de krater heen te lopen. Je ziet de krater (pijn) dan wel, je erkent dat het er is. Tegelijkertijd ontwikkel je de skills die zorgen voor de heling.
    Zoek naar de kaas tussen de gaten: de gezondheid, dat wat een mens bezit om te dealen met wat er is en zo heling te bewerkstelligen.
    Mensen zijn mooi in hun essentie. Fijn dat jij er ook op die manier naar kijkt.

  6. We hebben het over hetzelfde waarschijnlijk. Ook ik zeg dat ‘erkennen’ ervan vaak al voldoende is om te helen. En je kunt ook ‘gewoon’ om hulp vragen bij je heling… Dat is iets wat je namelijk (in mijn ervaring) helemaal niet zelf kunt doen

  7. Grootste paradox is wellicht wel dat je het universum dankbaar ‘moet’ zijn voor iets waarvan je het eigenlijk de schuld wilde geven…..

  8. Hoi Peter,
    Mooi verwoord en inderdaad heel herkenbaar ook voor mij als helende reistherapeut en ervaringskundige als het gaat om het onbehaaglijke niet willen voelen! Het vluchtgedrag kan behalve alcohol/drugs/snoepen ook zijn dat je in het verhaal eromheen gaat. Het verhaal los kunnen laten kan ook al helpen!

  9. Mooi stuk. Het accepteren van onszelf als we zijn is een levenstaak. Soms kan een ander je er met andere ogen naar leren kijken. Het is een boeiende weg.

  10. Boeiend is het zeker. Maar kan me ook wel voorstellen dat je dat niet zo ziet als je in die donkere kamers zit….

  11. Er is nog een soort van vluchtgedrag, sexsites bekijken bijvoorbeeld.
    Dit is bij mij het geval. Ik heb al 1.5 jaar sessies gehad bij de psycholoog. Hier kwam uit een diep gevoel van eenzaamheid, vrienden kwijtgeraakt en relatie over. In vakantieperioden komt dit gevoel als sterkste elke keer terug. Ik weet nu in ieder geval waar het door komt en laat het dan gebeuren. De ene keer lukt het me beter om er mee om te gaan dan de andere keer. Ik kan me goed vinden in dit verhaal, het verhelderd mijzelf weer. 🙂

  12. Meditatie helpt om ‘los’ te komen van het verhaal in jezelf. Een verhaal wat gebaseerd is op een foute aanname; namelijk dat je in wezen niet goed genoeg zou zijn…

Pingbacks list