Somberheid

... mijn ‘trouwe’ metgezel.

Vanaf heel jonge leeftijd, eigenlijk zolang als ik herinneringen heb, is een somber, onbestemd gevoel mijn metgezel. Soms als heftige pijn, soms latent aanwezig als gevoel van ontevredenheid en zinloosheid. Maar gelukkig ook periodes waarin ‘het’ weg scheen te zijn en me relatief gelukkig voelde. Ik heb me nooit laten diagnosticeren, maar er zullen ongetwijfeld psychologen zijn die mijn ‘stoornis’ herkennen. Ik ben echter blij dat ik nooit in hun handen ben gevallen, want wellicht was ik gaan geloven in hun diagnose en bijbehorende behandelmethodes en was ik mijn leven lang patiënt geweest. Terwijl ik me nu realiseer dat ‘de pijn’ de brandstof is geweest voor mijn ‘wakker worden’…

Inzicht….

Vanmorgen vroeg liep ik met mijn hond, mijn nieuwe trouwe metgezel, door het regenachtige bos. Daar had ik weer eens een ‘helder’ momentje, zoals ik ze steeds vaker heb de laatste tijd. Ondanks (of dankzij?) de mistroostige sfeer was ik ineens heel aanwezig en ook intens dankbaar voor dat ‘levende’ gevoel. En ook net zo plotseling kwam, met een vrij grote schok, een ‘inzicht’. Namelijk het inzicht dat; sinds ik een tijd geleden gestopt ben met te vechten tegen die somberheid, maar het geaccepteerd heb als iets wat kennelijk bij me hoort; diezelfde somberheid mij nooit meer ’overgenomen’ heeft. Het is er nog wel, maar het is niet ‘wie ik ben’.

Pijn vermijden

Ik heb in mijn leven ongeveer alles gedaan om van het sombere gevoel af te komen. Eerst in de ‘buitenwereld’ door te presteren. Na veel vallen en één keer meer opstaan, kwam ik erachter dat de somberheid na iedere prestatie nog steeds (latent) aanwezig was. Ik heb me daarna stevig in het ‘feestleven’ gestort. Alhoewel dit aanvankelijk leek te helpen; kwam het neerslachtige gevoel natuurlijk in het kwadraat terug. Ongeveer parallel daaraan ben ik ook weer veel gaan mediteren en heb mijn heil (wederom) gezocht in het ‘spirituele’. Ik was al vaker op dat pad geweest, maar als ‘het’ dan te dicht bij kwam; draaide ik weer om en stortte me weer op een project in de buitenwereld. Ook nu kwam ik erachter dat na iedere ogenschijnlijke spirituele doorbraak, mijn ‘depressieve gevoelens’ zich daarna weer in volle hevigheid aandienden. En dat mijn spirituele zoektocht eigenlijk niet gericht was op het vinden van Eenheid, maar op het ontlopen van die pijn! Maar het ego kan zich niet van ego bevrijden. Maar dat duurde even voor ik dat door had…

Strijd opgeven….

Totdat ik me vanmorgen dus volledig realiseerde dat sinds ik de strijd heb opgegeven, mijn’ bevrijding’ in feite al begonnen is. Murw geslagen door alle terugval de afgelopen 30 jaar, ben ik echt gestopt met bestrijden van de somberheid. Ik ben er de afgelopen jaren op zijn tijd eens goed voor gaan zitten. “Laat maar komen dan” heb ik meerdere malen tegen mezelf gezegd. Echt heel bewust voelen waar dat negatieve gevoel dan zat (in mijn lijf). En weet je; ik heb dat nooit langer dan een kwartier vol kunnen houden; dat gevoel…..

Waarom deze ‘onthulling’?

Ten eerste om het taboe op dit onderwerp te doorbreken. Op internet in allerlei blogs lees je vaak hoe geweldig het allemaal met iedereen gaat, terwijl ik weet (en voel) dat er heel veel mensen zijn zoals ik. Ook allemaal op hun eigen manier op zoek om die pijn te vermijden. Ik zie het dagelijks om me heen en ik zie en ken de vele vluchtroutes. Allerlei mensen die weglopen voor ‘hun pijn’ en in die poging daartoe ook allerlei anderen ‘ellende’ aandoen. Maar ervoor weglopen werkt niet; het enige wat echt helpt, is je eraan over te geven. En op één of andere manier krijg je dan wel de hulp, waar je zo naarstig naar op zoek bent geweest. Althans bij mij heeft het zo gewerkt, en nog…

Ten tweede; omdat ik ongelofelijk blij ben dat ik die deken van structurele ontevredenheid eindelijk van me af heb kunnen gooien. En misschien komt dat gevoel nog wel eens terug, maar inmiddels heb ik geleerd dat IK daar niet in mee HOEF te gaan….

En als laatste: als ik met mijn verhaal maar één iemand kan inspireren om ook zijn/haar strijd op te geven, waardoor hij/zij ook zijn ontevredenheid van zich af kan gooien, dan heeft het al zin gehad om dit verhaal te delen…

Hartelijke groet,

Peter Verbeek

p.s. Als ik dit zo zou lezen als buitenstaander, zou ik de indruk kunnen krijgen dat ‘ik’ wel heel serieus ben en dat mijn leven heel zwaar is geweest. Dat is niet zo en met mij kun je ook gewoon lachen hoor! En de laatste jaren steeds meer 😉

Comments (21)

  1. Lieve Peter,
    Een groot compliment van mijn kant, om je gedachtewereld op papier te zetten, te tonen dat een ieder zo kwetsbaar kan zijn.Je leven bestaat uit een intense vorm van emotie, stilte of rust in je hoofd, afgewisseld door sombere of mooie intense gedachten. Het is geen strijd, maar een gegeven en zoals je zegt “Je gedachten zijn als wilde paarden, als je ze niet temt, nemen ze je overal mee naar toe”. Galoppeer soms een stukje mee, maar maak halt bij de ‘waterput’ en denk het is zoals het is en ik kan het even niet veranderen. Ik wens je veel inzicht en veel vertrouwen in jezelf, want als mens blijf je uniek.

    Lieve groeten Maydana

  2. Hoi Peter,

    Jouw verhaal raakt mij en wellicht ook omdat er iets van herkenning is… Wat ben ik blij dat je niet naar een psycholoog bent gegaan 😉
    Ontzettend mooi proces. Bedankt voor het delen!
    Groetjes Naima

  3. Ach, somberheid… Nou zou ik niet willen spreken over herkenning. Ik hou het meer op een soort melancholie. En ja: ik had daar in de afgelopen week best ‘last’van. Of laat ik zeggen: weet van. Er waren wat loose ends die ik zelf voor aanleiding hield, maar dat heeft geen meetbare oorzaak. Ik plaats het ook een beetje in de melancholie van de intredende herfst en ik spiegel me een beetje aan de natuur: even niet uitbundig bloeiend, maar een beetje teruggetrokken in mezelf. Op zoek naar de rust onder de ruis, toegedekt onder de stilte van dit seizoen. En als ik dat maar tijd en ruimte geef, dan kom ik vanzelf weer op als de tijd daar is. De natuur kent zo z’n seizoenen. Waarom zou dat niet voor ons, mensen, gelden?

  4. peter,
    dank voor je prachtige en krachtige relaas. ik herken me zó intens in je verhaal dat de tranen over m’n wangen stromen terwijl ik dit zit te typen. na alle omzwervingen die ook ik heb gemaakt in een goedbedoelde poging om mijn pijnlijke, depressieve gevoelens op te lossen, heb ik geleerd dat al die omzwervingen verkapte pogingen waren om dat gevoel te miskennen/ontkennen. zelf-compassie is écht het enige wat werkt. de pijn wordt er niet minder van; maar liefde overwint alles. het ga je goed op je pad!
    warme groet, kees.

  5. Wauw Kees; dat is in nog veel minder woorden dan de mijne de kern! Ontzettend bedankt voor je reactie; doet me goed om mede reizigers te mogen hebben. Als we ons realiseren dat we (nagenoeg) allemaal op hetzelfde pad naar de liefde lopen en dat we niet boven elkaar staan, maar naast elkaar lopen, dan kunnen we elkaar de hand rijken. De ene keer jij mij, als ik struikel; de volgende keer ik jou als je voor een slootje staat….Hartelijke groet, Peter

  6. He nichtje; leuk van je te horen 🙂 Zie je binnenkort wel op de Koenraadlaan. Ben al aan het bellen en plannen, dus zal er binnenkort wel zijn

  7. Dank je voor je reactie. Ik heb het nu zelf een plek kunnen geven, maar waardeer het dat je meedenkt! Hartelijke groet, Peter

  8. Een mooi en kwetsbaar verhaal om te delen. Ook een heel proces om doorheen te gaan. Het accepteren van onszelf is wellicht de grootste opdracht in ons leven. Met alle plus- en minpunten. Een bewust leven is echter meer dan de moeite waard, inclusief pijn en vreugde!

  9. Hoi Peter,
    Zoals je weet is het verhaal voor mij zeer herkenbaar. Op het moment dat de (h)erkenning er is, volgt, na een lange weg, acceptatie. Een woord wat veel hulpverleners nogal makkelijk gebruiken, zonder het te begrijpen. De hulpverlening probeert ons van alles AAN te leren terwijl we in feite iets moet AF leren. Jouw inzichten zeggen veel over overgave en loslaten.
    Toch plaats ik er graag een kanttekening bij: dat ik persoonlijk wel blij ben met het ontmoeten van de juiste hulpverlener en de juiste diagnose. Zonder die diagnose (in mijn geval) had ik wellicht nooit het tij kunnen keren. En had ik de weg wellicht niet teruggevonden…. Voor de meelezers: http://www.knappers.nl/ik-ben-een-paar-keer-de-weg-kwijt-geweest/
    Dank voor je openheid en het delen. Hokjes worden gesloopt zo! Zouden meer mensen eens moeten doen;)

  10. Hoi Peter,
    Waardering voor je openheid. Acceptatie maakt dat je je weg weer kunt vervolgen, dat is het mooie van het leven.

  11. Ik zou niet anders willen inderdaad! Ben dan ook dankbaar voor mijn leven; inclusief alle ogenschijnlijke dieptepunten. Ze waren (in mijn geval) nodig om door te blijven gaan met verder te ontwaken….

  12. Hoi John,

    Ik ben wellicht ook iets te kort door de bocht door alle psychosociale hulpverleners op één hoop te mikken. Er zitten natuurlijk hele goede tussen. Maar ik moet wel altijd denken aan de uitspraak van Einstein: “Een probleem kan niet worden opgelost door het denken wat dit probleem veroorzaakt heeft” M.a.w.een psycholooog/hulpverlener die geleerd heeft dat de door mij geschetste problematiek alleen ‘cognitief’ kan worden opgelost, zit er, in mijn bescheiden huis- tuin- en keukenervaring, naast. Er is een Universele intelligentie, die je ervaren moet hebben om dit te kunnen beamen. Het enige wat uiteindelijk ECHT helpt is weer in contact te komen met deze Intelligentie… Maar nogmaals; dat is MIJN ervaring…..:-)

    Hartelijke groet, Peter

  13. Chapeau voor je vrijmoedigheid . Moest denken aan de Dalai Lama: “beoordeel je succes aan hetgeen je moest opgeven om het te bereiken” Dank voor je inspiratie. Ik hou van je!

  14. Wow; Daar ben ik dan weer even stil van! 🙂 Jij bedankt voor jouw inspiratie in ons gesprek! De ‘aanmoediging’ kwam op precies juiste moment en in de juiste richting. Dank!

Pingbacks list