Meditatie (3)

Na mijn wegloopervaring uit het klooster in Rucphen heb ik nog allerlei andere stromingen onderzocht. Maar u raadt het wellicht al; of de leraar of mijn medecursisten waren ‘niet geschikt’ volgens het beeld wat ik van meditatie en/of leraren gecreëerd had. Het duurde eigenlijk tot mijn 38e; mijn relatie liep op de klippen en ik verloor mijn sportschool; voordat ik meditatie weer enigszins serieus oppikte.

Niet weglopen

Een eerste doorbraakje was bij een retraite van Soefisme. Ik was inmiddels ook weer volop spiritueel aan het lezen en zo stuitte ik op Soefisme. Wat me daarin direct aantrok, waren een aantal kenmerken vanuit Zen, namelijk aandacht en hier en nu leven, maar dan voor mij veel duidelijker en vriendelijker verteld. En ook nog eens veel praktischer voor het dagelijkse leven. Dus Ik Googlen; bleek er binnenkort een retraite te zijn in Nederland o.l.v. de schrijver van het boek. Direct inschrijven dus! Toen ik aankwam in de bossen ergens bij Hilversum werd het mij pas duidelijk dat ik voor een moslimweekend had ingeschreven….

En weer was die bekende tweestrijd daar. “Wat doe ik hier?” “Ik ga hier toch hier toch niet als enige niet-moslim tussen zitten?” Maar godzijdank besloot ik iets te doen, waar ik tot dan toe nog niet in staat was geweest. Ik besloot me over te geven en het weekend te ondergaan. Het was een geweldig weekend. Ik heb alles mee gedaan (ook het ritueel wassen en het bidden) en ben bijzonder hartelijk opgenomen in de groep. Het heeft mijn leven op twee manieren enorm beïnvloed. Enerzijds is mijn beeld van ‘de moslim’ en vooral ‘de Islam’ sinds dat weekend ingrijpend gewijzigd in positieve zin. Anderzijds heb ik daar voor de eerste keer in meditatie de energie van een verlicht iemand (de leraar en wellicht anderen) mogen ervaren. Op zondagmorgen om uur of 5; met zijn allen in een piepklein zaaltje. Ik denk als je goed luisterde dat je de liefde had kunnen horen fluisteren… Zijn belangrijkste boodschap aan mij was: Ben dankbaar en heb geduld. Het komt goed jongen…

Compleet tevreden…

Een tweede mooie ervaring was in het klooster in Zundert. Het had me toch nooit losgelaten; die broeder Jef (“het komt wel goed, jongen”), want inmiddels voelde ik dus al, dat hij destijds gelijk had. Het komt inderdaad allemaal wel goed; alleen nu nog accepteren dat het niet altijd in ‘mijn tempo’ kon gaan. Tijdens deze (stilte)retraite had ik me voorgenomen om mijn onrustige geest geen ontsnappingsmogelijkheid te geven. Telefoon in de koffer en in de pauzes tussen de meditatie niet ‘ontspannen’  door te kletsen of op bed te gaan liggen nadenken over dit alles. Om karweitjes vragen, zodat ik mijn aandacht kon blijven sturen. Of er op zijn minst alert op zijn als ik afgeleid was. De derde dag gebeurde er iets wonderbaarlijks. Na die dag al veel gezeten te hebben en uren bladeren te hebben geveegd, zat ik even op een bankje in de grote kloostertuin. Of even; het moet op zijn minst een half uur zijn geweest maar ik was het besef van kloktijd volledig kwijt. Het was geen dagdromen maar een compleet ‘aanwezig zijn’. Ik realiseerde me dat ik voor het eerst in mijn leven compleet op mijn gemak was geweest. Ik had geen wens gehad om ergens anders te zijn en was ook helemaal niet bezig met wat nog moest komen. De geuren, de kleuren; de vogels; alles was prima. De kerkklokken voor de middagdienst trokken me ruw uit deze ervaring. Maar ik realiseerde me wel dat dit bijzonder was geweest. Voor het eerst in mijn leven compleet tevreden gedurende langer dan een minuut…

Weinig ‘regels’

Inmiddels mediteer ik gewoon door. Zonder leraar, zonder een hele vaste methode en zelfs zonder een heel vast schema. Mijn intentie is om iedere dag te zitten. Mijn nog immer aanwezige ego roept nog vaak genoeg: “Blijf toch lekker liggen jongen; die onzin allemaal” Maar op één of andere miraculeuze wijze stap ik dan toch om ongeveer 6 uur naast mijn bed en zit een paar minuten later op mijn kussentje. Omdat ik gelukkig een paar keer ervaren heb hoe geweldig het is als je weer connectie hebt met de universele energie. Die paar seconden in al die jaren tijd, maken de vele uren zitten de moeite waard. Ik heb ‘de wijsheid’ niet in pacht en ben ook zeker niet ‘verlicht’. Maar wel veel meer tevreden dan dat ik ooit geweest ben, dus ik ga gestaag door 🙂

Hart onder de riem..

Ik hoop dat ik sommige van jullie een hart onder de riem heb mogen steken met het weergeven van mijn (niet altijd ‘positieve’) ervaringen. Ik vind het mooi als mensen ‘engelen ervaren’ of andere zeer bijzondere ervaringen hebben. Ik heb dat allemaal niet. Ik ben al blij als ik door de training van mijn geest de was op kan vouwen, zonder daar weerstand tegen te hebben. En dat laatste vindt mijn vrouw ook niet erg…… Zonder gekheid; iedereen mag voelen wat ie voelt en ervaren wat ie ervaart. Als je zover gekomen bent dat je (dagelijks) zit, is de weg toch onomkeerbaar. Je ego kan de zaak hooguit nog wat vertragen, maar dat is slechts uitstel… En waarschijnlijk is dat zelfs nodig….

Ik sluit af waarmee ik begonnen ben in het eerste gedeelte van deze serie over meditatie. Namelijk; gelukkig is er een alsmaar groeiende groep geïnteresseerden in meditatie. Waarom zeg ik gelukkig? Omdat ik de ervaring heb dat meditatie (op welke manier dan ook) de enige manier is om je eigen onrustige geest te leren kennen. En omdat ik de stellige overtuiging bezit dat de wereld alleen maar duurzaam verbeterd kan worden, als wij individueel onze onrustige geest leren kennen en de oorlog in ons eigen hoofd weten te stoppen. Dat laatste kan namelijk niemand voor jou doen….Geen therapeut, geen coach, geen methode, geen boek. Alleen jij. Maar het helpt wel enorm, als we elkaar daarbij ondersteunen.

Veel plezier; het is allemaal niet zo zwaar als je verstand je probeert wijs te maken….Kan ik nu achteraf zeggen… Lekker makkelijk hè? 😀

Hartelijke groeten,

Peter

Comments (17)

  1. Jaaa mooi! Voor het eerst wil ik sindskort buiten meditatie in muziek ‘de stille meditatie’ aan gaan. Ontzettend veel zin in, maar besef dat dit niet simpel gaat zijn… natuurlijk ;-).
    Overgave nu ook wel thema hiero en geniet hier ook wel van, ondanks dat het niet gemakkelijk is. Thanks voor het delen! Liefs Naima

  2. Hoi Naima,

    Niet om slim te doen, maar ‘simpel’ is het wel. Gemakkelijk wellicht niet, maar dat is ook maar een denkbeeld. Je begint er niet ‘bleu’ aan; je bent zelf al een heel eind op weg. Uiteindelijk is hoe je je in het leven gedraagt qua vriendelijkheid en compassie een veel betere graadmeter voor spiritualiteit dan hoe lang je ‘op een kussen kunt zitten’. Dus begin er gewoon aan; en denk er vooral niet over na… Komt goed; heb geduld.. en geniet van de verdere reis 🙂

  3. Thx Peter, klopt idd dat het niet gaat om hoe lang, maar ook weer hier om ‘de reis’ gaat en het dagelijkse leven. De tijd is gewoon rijp om verder te gaan en dat voel ik. Het boek living and dying van het boeddhisme heeft hier invloed op. Genieten dus

  4. Hoi Peter,

    Weer genoeg stof tot nadenken. Of beter niet teveel nadenken maar gewoon over je heen laten komen.
    Ik denk overigens, al lezende, dat Jef gelijk heeft en dat ’t inmiddels al goed is gekomen.

    Groet, Jos

  5. Dank je wel Jos… Ik ken nog steeds mijn sukkel-momenten… Gelukkiger steeds beter/sneller herkenbaar en daardoor een keuze moment 🙂 Maar niet altijd. Dan biedt ik mijn verontschuldigingen aan en ga weer door, zonder me schuldig te voelen over mijn imperfectie

  6. Hoi Peter,
    Mooi en herkenbaar deze struggeling met meditatie. Ik heb er de laatste tijd geen dagelijkse gewoonte van gemaakt, wel een paar keer in de week. Je stimuleert me om het weer in te gaan plannen. Het hoeft ook niet altijd heel lang te zijn, liever 15 minuten in volledige aandacht dan 30 minuten met veel onrust heb ik ooit geleerd. Hartelijke groet Marjoleine

  7. Des te simpeler verwoordt, des te duidelijker de boodschap. Dat geldt ook voor de meditatie, je hoeft er zelfs niet ervoor te gaan zitten. Geef het geen vorm maar ga met de stroming mee. In de natuur bewust ervaren is ook mediteren. Het gaat om de innerlijke rust te ervaren en daarmee één zijn met het natuurlijke, ons aller bron. Je bent een natuurmens Peter… Hartelijke groet, Edwin.

  8. Hoi Peter,
    Wat een mooie beschouwing. Heel herkenbaar. Ik heb een vergelijkbare ervaring van jarenlang zoeken hoe te mediteren. In 2003 kwam een vrouw onze boomgaard in om pruimen te plukken. We raakten aan de praat en bij haar heb ik ‘leren’ mediteren. Sindsdien kijk ik met een open blik naar alles en iedereen dat/die op mijn pad verschijnt. Ik noem het ‘go with the Flow’. Het verrijkt mij iedere dag.
    Groeten, Jolanda

  9. Eens; persoonlijk denk beter iedere dag 5-10 min dan 1x per week een uur. Maar dat geldt vooral voor mij. Jan Geurtz heeft het in ‘verslaafd aan liefde’ ook over flitsmeditaties gedurende de dag. De korte momentjes fat je ergens op ‘wacht’ (bus, dokter, etc) gebruiken om ‘je gedachten te obeserveren’ of je ademhaling te volgen. Doe dat ook al wel een tijdje en is erg prettig. En iedereen op zijn of haar manier natuurlijk. Als een uur in het bos lopen hetzelfde met je doet; ook prima; lijkt mij

  10. Eens Ed; mijn uren in het bos met mijn meest trouwe vriend hebben er zeker positief aan bij gedragen 🙂

  11. Hoi Jolanda; Ik voel als niet meer meega met de ‘flow’ en dat zijn mijn momenten om te kunnen ‘groeien’. Weerstand waarnemen, er laten zijn. En dan weer rustig terug naar hier & nu.

  12. Mooie beschrijvingen. Waar zit je nu? Het klinkt als And I still havent found what I was looking for… Aan de andere kant zie ik de positieve input ook binnenkomen bij jou.

  13. I stopped looking some time ago….Ik zit op het punt dat ik zeker weet dat ik het op het goede pad zit en me niet meer zo druk maak over een (eventuele) eindbestemming. Er kan nog van alles gebeuren in de buitenwereld, maar ik weet (en niet verstandelijk) dat het goed is zo en laat me er niet meer vanaf brengen…

Pingbacks list