Meditatie (2)

Deel twee van mijn ervaringen op ‘meditatief gebied’.  Deel 1 en 2 gaan vooral over hoe het niet ‘moet’ en over mijn weerstanden. Maar in deel 3 komt het een keer goed… 😀

Christelijke zen monniken

Zo was  ik eens in een christelijk klooster waar de monniken aan Zen meditatie deden. Fanatiek als ik was, vanwege mijn sportachtergrond (ik had niet door dat ik meditatie ook ‘prestatief ‘ benaderde), koos ik ook meteen maar voor een langere retraite voor gevorderden. Ik had tenslotte al een paar jaar pijn geleden aan mijn knieën in de dojo, dus hoe erg kon dit zijn?

Geduld!

Nou best erg! Het maakt natuurlijk toch wel wat verschil of je ooit een half uur gezeten hebt, of dat je gelijk een uur of acht per dag gaat zitten. Ik heb me ongeveer aan alles geërgerd waar een mens zich aan kan ergeren. Mijn medecursisten die overdreven in de gratie willen komen bij ‘de leraar; het lange zitten; het wiebelen van ‘anderen’; het overdreven, softe elkaar bevestigen tijdens de gesprekken. Maar ondertussen was ik wel diegene die zo depressief was als de neten. In het ‘eindgesprek’ met broeder Jef, waarin ik hem deelgenoot wilde maken van MIJN ongelofelijke lijden, aaide hij me over mijn bol en zei: “Komt wel goed met jou jongen; geduld hebben.” U snapt dat dit destijds niet de opmerking was, die ik wilde horen… Ik was piswoest dat ‘ik’, terwijl het toch overduidelijk was hoe erg MIJN pijn was, dit antwoord kreeg. Twintig jaar later zou ik dit antwoord nog eens krijgen; “heb geduld”; en het WEL begrijpen….

Een monnik in een dure Mercedes?

Een andere enigszins komische ervaring was in een klooster in Rucphen waar een boeddhistische retraite werd gehouden. Het was een stilte retraite, dus er werd geen woord gewisseld, vele uren gemediteerd en de tussenliggende tijd werd je geacht op je eigen kamer te mediteren. Ik hield dat op een gegeven moment niet meer vol en keek uit het raam. Wat ik daar zag was voor mij een perfecte aanleiding om de retraite direct af te breken. De hoofdmonnik arriveerde op de binnenplaats in de duurste Mercedes die er was. “En tegen mij zeggen dat bezit de oorzaak van alle ellende is?” zei ik tegen mezelf (wie zei dat trouwens? En tegen wie?) Ben naar beneden gelopen naar zo’n groene telefooncel die je toen nog had, en mijn vriend gebeld of ie me kwam halen. We zijn meteen door gereden naar de kroeg en die avond zijn we plankgas op stap gegaan na een periode van stilte en bezinning. Wist toen ook nog niet dat er een ‘ik’ in mij was, die dit gebras ook veruit prefereerde boven ‘stilte en bezinning’. Stel je voor dat ‘ik’ ontmaskerd zou worden…

Ezel

Voor die hoofdmonnik was het hetzelfde geweest als ze hem met een ezel hadden opgehaald; hij hechtte (zeer waarschijnlijk) geen belang aan die Mercedes. Alleen mijn perceptie maakte dat ik hem direct materialisme verweet! Ezel dat ik was…

In deel  3 ook wat andere, meer ‘positieve’ ervaringen, onder andere op een moslimbijeenkomst. (Ja; ik heb wat stromingen bezocht hè?) 🙂

Hartelijke groeten,

Peter

Comments (9)

  1. Hoi Peter,

    Mooi optekening van met de jaren toenemende levenswijsheid en zelfinzicht.
    Prijs je gelukkig dat je deze kwaliteiten bezit. Het is niet vanzelfsprekend.
    Ik kijk al uit naar je volgende verhaal.

    Groet, Jos

  2. Dank je Jos; wellicht is dat de sleutel. Dat ik daar inderdaad dankbaar voor ben, maar ook bijvoorbeeld voor mijn huidige (financieel mindere) periode. Of voor ergernis aan een vriend, waarin ik een kans zie om mezelf te ‘helen’. Kortom eigenlijk voor ‘alles’ 🙂 Maar dat is ook pas recentelijk hoor….Heb ook heftig gebaald van ‘tegenslagen’. Totdat ik zag wat ze in feite zijn… Wekkers om meer alert te worden 🙂 Deel 3 volgt. Hartelijke groeten, Peter

  3. Laatst vroeg iemand aan mij na een bijeenkomst:hoe spiritueel ben jij? Wat doe jij allemaal aan spiritualiteit ? Hij veranderde de vraag omdat ik waarschijnlijk een rare blik gaf. Alsof je dingen moet doen om spiritueel te zijn. Ik mediteer niet. Tenminste niet op die manier. Ik heb mijn eigen weg gevonden. Doe wat wel werkt voor je en stop met die de dingen die dat niet doen, zeg ik altijd tegen mezelf.

  4. Hoi Linda; vind de vraag ook vrij onzinnig… zegt wel iets over de vragensteller 🙂 Ik meet iemand sspiritualiteit zeker niet af aan hoe lang iemand op een kussen kan zitten of hoeveel wijze uitspraken hij/zij kan doen. Het is veel meer af te lezen aan hoe hij/zij zich gedraagt in het dagelijks leven en dan met name de mate van dienstbaarheid, compassie met alles wat leeft en oprechte vriendelijkheid. Maar in mijn geval kan ik wel zeggen dat ik zonder meditatie nooit de inzichten kan bereiken die me nu toekomen. Als een ander dat wel op een andere manier kan is dat mij om het even… Ieder zijn/haar weg… Hartelijke groeten, Peter

Pingbacks list